{"id":1285,"date":"2009-02-20T00:16:13","date_gmt":"2009-02-19T23:16:13","guid":{"rendered":"http:\/\/www.miasik.net\/?p=1285"},"modified":"2020-05-23T14:40:46","modified_gmt":"2020-05-23T12:40:46","slug":"moje-gry-muzyka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/miasik.net\/blog\/archive\/2009\/02\/moje-gry-muzyka\/","title":{"rendered":"Moje gry – muzyka"},"content":{"rendered":"

W komentarzach wpisu dotycz\u0105cego „uwolnienia” moich pierwszych trzech gier<\/a> pojawi\u0142 si\u0119 w\u0105tek muzyki wyst\u0119puj\u0105cej w tych\u017ce grach. Jak to okre\u015bli\u0142 niedawno m\u00f3j znajomy, by\u0142y to czasy, gdy muzyka w grach by\u0142a „taka niezobowi\u0105zuj\u0105ca”. Sam fakt, \u017ce komputer wydobywa\u0142 z siebie jakie\u015b d\u017awi\u0119ki by\u0142 wtedy wci\u0105\u017c sporym wydarzeniem, a naturalna, zdigitalizowana muza to na pocz\u0105tku lat 90. odgrywana poprzez prymitywne kart d\u017awi\u0119kowe (Sound Blaster<\/a>, AdLib<\/a>), prymitywne przetworniki cyfrowo-analogowe (Covox<\/a>) czy jeszcze prymitywniejszy g\u0142o\u015bniczek, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142 by\u0107 sterowanie jedynie impulsami o zmiennej szeroko\u015bci<\/a>, to ju\u017c by\u0142 wypas maksymalny. Muzyka nie musia\u0142a i najcz\u0119\u015bciej nie mia\u0142a zbyt wiele wsp\u00f3lnego z tre\u015bci\u0105 i akcj\u0105 gry. Takie czasy.<\/p>\n

Bardzo byli\u015bmy dumni z tego, \u017ce byli\u015bmy w stanie ju\u017c w naszych pierwszych grach odtwarza\u0107 bardzo realistyczne efekty d\u017awi\u0119kowe i muzyk\u0119, zamiast bip\u00f3w z g\u0142o\u015bnika, czy syntetycznych efekt\u00f3w z syntezator\u00f3w FM \u00f3wczesnych kart d\u017awi\u0119kowych<\/a>. Przetwornik\u00f3w typu Covox razem z „Electro Body” pewnie sprzedali\u015bmy pewnie kilka setek, a d\u017awi\u0119k w naszych grach z Covoxem to by\u0142 dopiero \u015bwietny stosunek jako\u015bci do ceny.<\/p>\n

Technicznie odtwarzanie by\u0142o rozwi\u0105zaniem do\u015b\u0107 programistycznie prymitywnym – przerwanie o cz\u0119stotliwo\u015bci troch\u0119 ponad 8 tysi\u0119cy razy na sekund\u0119 (albo prawie 17 tysi\u0119cy w przypadku g\u0142o\u015bniczka) wysy\u0142a\u0142o jeden bajt pr\u00f3bki – 8 bit\u00f3w – na przetwornik DAC karty Sound Blaster lub port drukarki w przypadku Covoxa lub, po pewnych przekszta\u0142ceniach, na porty karty AdLib (nie mia\u0142a DACa, ale da\u0142o si\u0119 jako\u015b 4 bity wyci\u0105gn\u0105\u0107 z tego syntezatora FM) albo jednobitowo port g\u0142o\u015bnika. Szczerze m\u00f3wi\u0107, w przypadku tych ostatnich dw\u00f3ch urz\u0105dze\u0144 to nie wiem jak to dok\u0142adnie dzia\u0142a\u0142o – bazowa\u0142em na kodzie pozyskanym poprzez in\u017cynieri\u0119 wsteczn\u0105 z innych gier. Rozumia\u0142em co robi i jak dzia\u0142a, ale nie mia\u0142em poj\u0119cia dlaczego w\u0142a\u015bnie trzeba to robi\u0107 tak. Wa\u017cne, \u017ce dzia\u0142a\u0142o. Muzyka by\u0142a digitalizowana z magnetofonu za po\u015brednictwem oryginalnej karty Sound Blaster 1.0, a potem chyba Sound Blaster 16, cho\u0107 wci\u0105\u017c docelowo przechowywana by\u0142a i odtwarzana 8-bitow\u0105 rozdzielczo\u015bci\u0105.<\/p>\n

W czasie, gdy tworzyli\u015bmy „Electro Body”, taki gatunek muzyczny<\/a> dominowa\u0142 w naszym \u017cyciu, st\u0105d taki tytu\u0142 gry i muzyka w grze ((w USA przemianowana zosta\u0142a na „Electro Man”, z przyczyn mi nie znanych). Zosta\u0142a ona skomponowana przez Daniela Kleczy\u0144skiego<\/a>, muzyka takich legendarnych ju\u017c formacji jak No Smoking<\/a>, Trumpet & Drums<\/a>, a tak\u017ce Fading Colours<\/a> i wielu innych, mniej prominentnych zespo\u0142\u00f3w. Z Danielem wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142em jeszcze przy kilku kolejnych grach, ale to inna opowie\u015b\u0107.<\/p>\n

Muza z gry bardzo si\u0119 nam podoba\u0142a, ale spos\u00f3b jej reprodukcji na komputerze ju\u017c mniej, wi\u0119c gra „Electro Body” w pude\u0142ku zawiera\u0142a kaset\u0119 z muzyk\u0105 z gry. Niestety, nie zachowa\u0142em sobie ani kasety, ani zgranej wersji tej muzy i nawet nie pami\u0119tam jak brzmia\u0142a. W grze za\u015b brzmia\u0142a tak:<\/p>\n\nhttp:\/\/miasik.net\/audio\/eb1.mp3<\/a><\/audio>\nhttp:\/\/miasik.net\/audio\/eb2.mp3<\/a><\/audio>\nhttp:\/\/miasik.net\/audio\/eb3.mp3<\/a><\/audio>\n

„Heartlight PC” to by\u0142 w zasadzie solowy popis Janusza Pelca – ja pe\u0142ni\u0142em rol\u0119 wspieraj\u0105cego programisty silnika i wsp\u00f3\u0142producenta ca\u0142o\u015bci. Janusza zaprojektowa\u0142 gr\u0119 (jeszcze na Atari), napisa\u0142 wersj\u0119 PC, stworzy\u0142 grafik\u0119, skomponowa\u0142 i nagra\u0142 muzyk\u0119. To by\u0142a jedyna z naszych gier tego okresu, kt\u00f3ra obs\u0142ugiwa\u0142a 2 kana\u0142y d\u017awi\u0119ku, czyli mog\u0142a odtwarza\u0107 muzyk\u0119 i efekty d\u017awi\u0119kowe jednocze\u015bnie. Wcze\u015bniej nie umia\u0142em tego oprogramowa\u0107, a p\u00f3\u017aniej chyba potrzebowali\u015bmy wi\u0119cej mocy procesora na grafik\u0119. W grze by\u0142 jeden utw\u00f3r, ale za to mo\u017cna by\u0142o go s\u0142ucha\u0107 ca\u0142y czas, a\u017c do znudzenia:<\/p>\nhttp:\/\/miasik.net\/audio\/hlpc.mp3<\/a><\/audio>\n

W przypadku „Robbo” muzyka zn\u00f3w powr\u00f3ci\u0142a na ekran tytu\u0142owy, finalny i w przerwy pomi\u0119dzy rozgrywkami – w pozosta\u0142ych by\u0142y efekty specjalne oraz, irytuj\u0105cy niezmiernie po pewnym czasie, g\u0142os oznajmiaj\u0105cy co tam robocik wykona\u0142. Wtedy jednak byli\u015bmy z tego g\u0142osu niezmiernie dumni. Aha, tutaj anegdota – pr\u00f3bowali\u015bmy pozyska\u0107 do tego g\u0142osu Jerzego Stuhra, ale odm\u00f3wi\u0142, pono\u0107 nie chc\u0105 babra\u0107 si\u0119 tak nisk\u0105 sztuk\u0105, za jak\u0105 wtedy uchodzi\u0142y gry komputerowe. W roli g\u0142osu wi\u0119c wyst\u0105pili dziennikarze RMF (wtedy jeszcze chyba Radia Ma\u0142opolska FUN).<\/p>\n

Muzyk\u0119 skomponowa\u0142 i nagra\u0142 Bogus\u0142aw Pezda<\/a>, cz\u0142onek znanej i popularnej industrialnej formacji Agressiva 69<\/a>, a wcze\u015bniej wspominanej ju\u017c „Trumpets & Drums”. Po latach muzyka z „Robbo” podoba mi si\u0119 najbardziej – najlepiej wytrzyma\u0142a pr\u00f3b\u0119 czasu, no i zdigitalizowana zosta\u0142a chyba lepsz\u0105 kart\u0105, bo lepiej brzmi nawet w tych 8-bitach:<\/p>\nhttp:\/\/miasik.net\/audio\/robbo1.mp3<\/a><\/audio>\nhttp:\/\/miasik.net\/audio\/robbo2.mp3<\/a><\/audio>\nhttp:\/\/miasik.net\/audio\/robbo3.mp3<\/a><\/audio>\nhttp:\/\/miasik.net\/audio\/robbo4.mp3<\/a><\/audio>\n

Jeszcze o technikaliach – spos\u00f3b przechowywania i odtwarzania muzyki. Po zgraniu by\u0142a ona ci\u0119ta na segmenty (d\u0142ugo\u015bci jednego lub dw\u00f3ch takt\u00f3w), a nast\u0119pnie ogrywana na podstawie listy odtwarzania, kt\u00f3ra po prostu opisywa\u0142a kolejno\u015b\u0107 odtwarzania tych segment\u00f3w. Dodatkowo mo\u017cna by\u0142o odgrywa\u0107 po\u0142\u00f3wki i \u0107wiartki segmentu, co pozwala\u0142o na wi\u0119ksz\u0105 r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 przy zachowaniu minimalnej liczby segment\u00f3w i zaj\u0119to\u015bci pami\u0119ci. Pami\u0119tajmy, \u017ce kod gry i wszystkie jej dane (grafika, d\u017awi\u0119ki i muzyka) musia\u0142y zmie\u015bci\u0107 si\u0119 w oko\u0142o 512 kilobajtach pami\u0119ci. Tak, p\u00f3\u0142 megabajta. Dzisiejsze konsole maj\u0105 1000 razy wi\u0119cej pami\u0119ci, o pecetach nie wspominaj\u0105c.<\/p>\n

Osadzone powy\u017cej pliki MP3 zosta\u0142y zgrane z emulatora DOSBox<\/a>, ze specjalnie spreparowanych wersji gier. Dla potomnych i tych, kt\u00f3rzy chc\u0105 sobie powspomina\u0107. Jak ja.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W komentarzach wpisu dotycz\u0105cego „uwolnienia” moich pierwszych trzech gier pojawi\u0142 si\u0119 w\u0105tek muzyki wyst\u0119puj\u0105cej w tych\u017ce grach. Jak to okre\u015bli\u0142 niedawno m\u00f3j znajomy, by\u0142y to czasy, gdy muzyka w grach by\u0142a „taka niezobowi\u0105zuj\u0105ca”. Sam fakt, \u017ce komputer wydobywa\u0142 z siebie jakie\u015b d\u017awi\u0119ki by\u0142 wtedy wci\u0105\u017c sporym wydarzeniem, a naturalna, zdigitalizowana muza to na pocz\u0105tku lat […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[369,661,366,367,365,185,368,665,84],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/miasik.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1285"}],"collection":[{"href":"https:\/\/miasik.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/miasik.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/miasik.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/miasik.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1285"}],"version-history":[{"count":22,"href":"https:\/\/miasik.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1285\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6187,"href":"https:\/\/miasik.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1285\/revisions\/6187"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/miasik.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1285"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/miasik.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1285"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/miasik.net\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1285"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}